Η συζήτηση για τη συνεπιμέλεια επικεντρώνεται στην ανάγκη ισότιμης συμμετοχής και των δύο γονέων στην ανατροφή του παιδιού μετά το διαζύγιο, με απόλυτο γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του ανηλίκου. Η θεωρία αναδεικνύει το μοντέλο αυτό ως το πιο αποτελεσματικό εργαλείο προστασίας από το φαινόμενο της γονικής αποξένωσης. Στην πράξη, ωστόσο, η επιτυχία του εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τη διάθεση ουσιαστικής συνεργασίας και τη χαμηλή ένταση των συγκρούσεων μεταξύ των πρώην συζύγων.